چرا کاراته بریتانیا در المپیک توکیو شرکت کننده ندارد؟

از فرزاد یوشانلو

بطور یقین چه به لحاظ سابقه دیرینه‌ای که کاراته در بریتانیا دارد و چه به لحاظ علاقه و پشتکاری که بریتانیایی‌ها به کاراته نشان میدهند، بریتانیایی‌ها می‌بایست در المپیک توکیو حضور می‌داشتند. من از این همه پسروی و تنزل متاسف هستم و متعجبم از اینکه تحلیلی از ورزشکاران و مربیان در جهت بازتاب این عقب ماندگی بگوش نمیرسد تا مدیران کاراته بریتانیا را مجاب سازد که به فکر چاره باشند.

از طرفی من شخصاً مرزبندی‌های موجود تحت عناوین «کاراته سنتی» و «کاراته اسپورت» را ناشی از دو کج فهمی در هر دو سوی طیف میدانم.  آداب و رسوم هنر رزمی کاراته پیوندهای ناگسستنی با فرهنگ و زندگی مردم مشرق زمین دارد که با پشتوانه ان توانسته اند کاراته را بعنوان یکی از جذابترین ورزشهای رزمی به جهانیان بشناسانند. با این حال نمیشود در تمرینات برای رسیدن به انعطاف سرعت و چابکی  به علم ورزش رجوع نکرد و در عین حال هم نمیشود زیبایی تکنیک های کاراته را به آنچه در مقررات داوری مرسوم شده است تنزل داد.

 همچنین بر خلاف بسیاری از مربیان, من بر این باورم که حضور کاراته در بازیهای المپیک توکیو یک دستاورد بود، دستاوردی که با لابی JKF بدست آمد و متاسفانه به بیراهه رفت که اگر بدرستی مدیریت میشد شاید امروز در لیست ورزشهای المپیک های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۸ نیز قرار میگرفت.

 واقعیت اینست برخلاف ادعاهای اسپینوس رییس مادام العمر WKF، ما در WKF کاراته جهان را نمایندگی نمی‌کنیم. متاسفانه بخش قابل ملاحظه ای از کاراته با سیاستهای قهرآمیز WKF یا حذف و منزوی شده است و یا دیگر انگیزه ایی برای یکپارچگی ندارد و کوششی نیز در این راستا انجام نمیدهد که امروز نتیجه اش در بریتانیا که روزگاری مهد کاراته بشمار می امد بخوبی محسوس است.

سابقه کاراته در بریتانیا به دهه ۱۹۶۰ باز میگردد. گسترش سبک های ژاپنی در این سرزمین عملا بریتانیا و خصوصا انگلستان را به یکی از کانون‌های گرم کاراته اروپا بدل کرده بود. علاوه بر آن نخبگان کاراته انگلستان همواره در مسابقات بین المللی مدعی قهرمانی بودند و مسابقات زیبایی را به نمایش می‌گذاشتند. بعدها با شکل گیری انجمنهای کاراته، این انجمن‌ها گرچه مستقل از یکدیگر عمل میکردند اما موانعی برای ورزشکاران و مربیان ایجاد نمی‌کردند تا در سایر تورنمنت‌ها  شرکت نداشته باشند. همین امر عامل مهمی بود که اولا اشتیاق برای رسیدن به پله های ترقی در بین ورزشکاران تقویت شود و دوما گسترش آموزه های تکنیکی در وسعت بیشتری ممکن گردد.‌ ظهور پدیده هایی چون تری اونیل، جورج بست، وین اوتو محصول چنین اتمسفری بود که کاراته بریتانیا همیشه به آن خواهد بالید. 

این روند با تدوین statute 21.9 که در سالهای اخیر جای خود را در قهرآمیزترین شکل ممکن به statutes 8.3- 6.2 داده است، سیر نزولی گرفت و اثر آن در بسیاری از کشورها از جمله بریتانیا نیز ملموس شد. اگرچه خبر خوش المپیکی شدن کاراته مرهمی شد بر این معضل اما دیری نپایید که WKF در زادگاهش فرانسه، از بازیهای المپیک پاریس ۲۰۲۴ نیز کنار گذاشته شد.

تاثیر سیاستگذاری های نادرست فدراسیون جهانی کاراته بر اوضاع کاراته بریتانیا از یکطرف و قطع ارتباطات آموزشی با فدراسیون های سبکی (styles federations) از طرف دیگر موجب شده است که کاراته بریتانیا با روزهای اوج خود فاصله داشته باشد. فدراسیون های کاراته بریتانیا در وهله اول از خانه نشینی تئورسین های فنی کاراته رنج میبرند. بنوعی کار در دست کاربلدان نیست و در وهله دوم نتوانسته اند سطح آموزش را با معیارهای روز دنیا تطبیق دهند. تیم های ملی کاراته بریتانیایی با نبود اردوهای تخصصی جهت آماده سازی برای شرکت در تورنمنت‌های جهانی و اروپایی عملا رمق ندارند ، مربی تاکتیک در دسترس نیست و مهمتر از همه حمایت مالی نمی‌شوند. در چنین شرایطی نمیشود با ملی پوشان کشورهایی چون ایتالیا، ترکیه، مصر، ایران، ژاپن و فرانسه که بعداز سپری کردن اردوهای تخصصی پا به مسابقات می نهند رو در رو شد و پیروز از میدان بیرون آمد. فراموش نکنیم ورزشکاران ما حالی نتوانستند سهمیه ایی برای توکیو کسب کنند که مسابقات پاریس بدون حضور قهرمانان طراز اول جهان برگزار شده بود و ورزشکاران بریتانیایی «متاسفانه» موفق عمل نکردند!

یادداشتی از فرزاد یوشانلو، سرمربی باشگاه کاراته چلسی

کد خبر: 1698

برچسب‌ها

اخبار مرتبط

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • 8 + 8 =